Villa Ephrussi de Rothschild: is de omweg naar Cap-Ferrat het waard?

Ik had Villa Ephrussi de Rothschild bijna overgeslagen tijdens mijn eerste rit langs de corniches, want op de kaart oogt Saint-Jean-Cap-Ferrat als een omweg van een omweg: een smalle landtong die tussen Villefranche-sur-Mer en Beaulieu-sur-Mer van de kustweg afhangt, zonder iets wat er dringend uitziet. Ik had het mis, en ik wil de zaak gewoon rechtdoor uitleggen in plaats van hem in vage geestdrift te verpakken.

Wat de villa eigenlijk is

Béatrice Ephrussi de Rothschild bouwde haar roze belle-époquevilla in het begin van de twintigste eeuw op de rug van de kaap, tussen de baai die op Villefranche-sur-Mer uitkijkt en de baai die op Beaulieu-sur-Mer uitkijkt, en ze ontwierp het hele landgoed — huis en tuinen samen — rond haar eigen verzameldrang. Binnen bevatten de ingerichte kamers het porselein, de wandtapijten, de schilderijen en het meubilair die ze op haar reizen bijeenbracht, gerangschikt zoals een privéverzamelaar een huis inricht en niet zoals een museum een overzicht opbouwt. Dat verschil is belangrijk: je loopt door iemands smaak, niet door een neutrale tijdlijn, en het leest meer als een persoonlijk document dan de meeste voor publiek opengestelde huizen aan de Riviera.

De tuinen zijn de andere helft van het verhaal, en eerlijk gezegd de helft die verrast bij bezoekers die een huis met een net gazon verwachten. Er zijn er negen, elk behandeld als een eigen compositie — een Franse formele tuin die vanaf het terras doorloopt, plus Spaanse, Florentijnse, Japanse, exotische en andere thematuinen aangelegd rond de heuveltop, naar verluidt zo ontworpen dat het hele perceel van bovenaf leest als het dek van een schip, met het huis als brug. Of je de scheepsvorm op de grond nu herkent of niet, het effect van het bewegen tussen tuinen met zulke verschillende karakters, allemaal binnen één landgoed, vind je nergens anders op dit stuk kust.

Waar het staat tussen de bezienswaardigheden van de oostelijke Rivièra

Ik zou Villa Ephrussi de Rothschild bovenaan een kort lijstje huizen-met-tuinen van de oostelijke Rivièra plaatsen, boven de meeste alternatieven, om één simpele reden: het biedt zowel een echt interieur als een echt tuinprogramma in één stop, op een terrein met echte hoogte en zeezicht in twee richtingen. Villefranche-sur-Mer zelf is een stad om door te dwalen, geen monument om te bezoeken; Eze geeft je een dorp op de rots en een eigen tuin op de heuveltop, maar geen vergelijkbaar ingericht interieur; Monaco geeft je het Paleis en het Oceanografisch Museum, maar niets als deze reeks tuinen. Als je maar plek hebt voor één betaalde attractie op de corniches naast de dorpen zelf, is dit degene die ik zou kiezen.

Dat gezegd, ik wil eerlijk zijn over wat dit artikel niet behandelt. Cap-Ferrat heeft ook een bekend kustpad dat delen van het schiereiland omcirkelt, en het is een echt goede wandeling — maar het is een ander soort uitstap, te voet, op je eigen tempo, zonder interieur om te zien. Ik heb er apart over geschreven in Cap-Ferrats kustpad, en ik zou de neiging weerstaan om de twee samen te voegen tot één uitputtende dag. De villa beloont onhaastige tijd in de kamers en de tuinen; het kustpad beloont onhaastige tijd op je voeten. Beide fatsoenlijk doen op één bezoek betekent meestal geen van beide fatsoenlijk doen.

Hoe je het past in een dag langs de corniches

De villa werkt het best gecombineerd met een of twee nabijgelegen stops in plaats van als een volledige dag op zich. Een natuurlijke combinatie is Villefranche-sur-Mer in de ochtend, de villa rond het middaguur, en dan Beaulieu-sur-Mer of een rit naar Eze in de middag — zie de dagtrip Villefranche en Cap-Ferrat voor hoe dat aan elkaar past, of de tweedaagse route Monaco en Menton als je een langere oostelijke lus opbouwt. Wil je de kaap eerst vanaf het water zien, dan geeft een boottocht Villefranche en Cap-Ferrat je het uitzicht vanaf de kust op de heuvelligging van de villa voordat je omhoog gaat om de tuinen te voet te bezoeken, en een geleide dagtocht zoals een privé-boottocht met een aperitief bereid door een chef-kok langs deze kust maakt van diezelfde wateren een rustiger halve dag in plaats van een snelle fotostop.

Zelf rijden is de meest flexibele optie, want je verplaatsen op de Côte d’Azur zonder auto op dit specifieke stuk betekent een busovergang bij Beaulieu-sur-Mer of Villefranche-sur-Mer in plaats van een directe lijn, en de TER-trein langs de kust stopt niet rechtstreeks op de kaap zelf. Rijd je niet zelf en wil je geen overstappen regelen, dan is een elektrische zonneboottocht langs de kust richting Cap-Ferrat een aangename manier om de ligging van het landgoed te zien zonder je zorgen te maken over parkeren op een smalle schiereilandweg in augustus.

Voor bezoekers die een bredere dag langs de corniches opbouwen die ook Ezes dagtrip vanuit Nice meeneemt of doorgaat naar Monaco, is een geleide uitstap naar de dorpen op de rots van de Côte d’Azur — zoiets als een volledige dagtocht met gids langs de middeleeuwse dorpen op de heuveltoppen van de regio — het bekijken waard als die die dag langs de oostelijke corniches komt, want dat scheelt je het rijden op een route met scherpe bochten en beperkte parkeerplaats op de kaap.

Wat ik je echt zou vertellen

Ga eerst voor het interieur, want dat onderschatten de meeste mensen voor aankomst — de kamers geven het landgoed een persoonlijkheid die de tuinen alleen niet zouden geven. Geef de tuinen daarna echte tijd in plaats van een snelle rondgang; het hele punt van negen aparte tuinen is dat ze niet in elkaar overvloeien tot één indruk als je ze goed doorloopt. Sla het idee over om ook het kustpad dezelfde middag te doen, tenzij je vroeg aankomt en je tempo bewaakt; de villa alleen verdient al een onhaastige halve dag. En verwacht hier geen strand — de kustlijn van Cap-Ferrat staat los van het villaterrein, en dit landgoed op de heuveltop draait om het huis en zijn tuinen, niet om het water aan zijn voet.

Onder de beste uitzichtpunten van de Côte d’Azur verdient het terras van de villa een vermelding, minder om zijn drama dan om zijn reikwijdte — je krijgt beide baaien, de bergrug richting Eze en Beaulieu-sur-Mer beneden, allemaal zonder de tuinpaden te verlaten. Die combinatie van een bewoond interieur, een echt gevarieerd tuinprogramma en een ligging op een heuveltop tussen twee baaien is waarom mijn antwoord, als mensen vragen of Cap-Ferrat de omweg waard is, meestal begint en eindigt bij dit ene adres.