Spacer po Vieux-Nice, ulica po ulicy

Zawsze zaczynam tak samo, od Cours Saleya, bo właśnie tam Vieux-Nice naprawdę się budzi. Od wtorku do niedzielnego poranka to targ kwiatowo-warzywny — skrzynki kwiatów cukinii, wiadra mimozy zimą, stragany z oliwkami i tapenadą — a w poniedziałek zamienia się w brocante, targ ze starociami, gdzie na tych samych kocich łbach rozkładane są meble z drugiej ręki i dziwne mosiężne przedmioty. Zwykle jestem tam przed 9:00, zanim pojawią się grupy wycieczkowe, kiedy sprzedawcy wciąż wykrzykują sobie ceny, a zapach kawy z kawiarni na skraju placu nie zdążył się jeszcze wymieszać z zapachem grillowanej papryki. Jeśli chcesz orientacji wykraczającej poza jeden poranek, warto przed wyjściem przeczytać przewodnik po targu Cours Saleya.

Z targu nie idę od razu do głównych atrakcji. Skręcam w uliczki za nim, wąskie uliczki biegnące równolegle do morza, gdzie budynki pochylają się nad chodnikiem na tyle, że słońce nie dociera do bruku aż do południa. To ta część Vieux-Nice, którą lista zabytków zwykle pomija, i to właśnie po nią tu wracam: ochrowe i terakotowe fasady wznoszące się na trzy, cztery piętra, sznury z praniem rozwieszone między oknami, drzwi małych barokowych kościołów podparte krzesłem, żeby zostały otwarte. Nie trzymam się tu żadnej ustalonej trasy — pozwalam, by zapach piekarni albo dźwięk dobiegający z kuchni sprowadził mnie na jedną uliczkę zamiast na drugą — ale jeśli wolisz coś bardziej uporządkowanego, wycieczki piesze po Vieux-Nice prowadzą dokładnie taką trasę z kimś, kto wie, które drzwi warto pchnąć.

Gdzieś w połowie spaceru przestaję jeść jak turysta i zaczynam jeść jak na obiad. Socca to danie, o którym mówi każdy, i zasługuje na tę wzmiankę: cienki placek z mąki z ciecierzycy pieczony na wielkiej okrągłej blasze, krojony na kliny, posypywany czarnym pieprzem, jedzony palcami z papierowego talerzyka, póki jest wciąż tak gorący, że trzeba go przekładać z ręki do ręki. Pissaladière to drugie danie — cebula duszona powoli z anchois i oliwkami na spodzie z ciasta chlebowego, sprzedawana na kawałki w tych samych małych kontuarach w ścianie.

Nie traktuję tego jako przerwy na jedzenie doklejonej do spaceru. Jedzenie socca na stojąco, na rogu ulicy w Vieux-Nice, jest częścią spaceru, tak samo jak przeglądanie straganów na Cours Saleya. Jeśli chcesz zgłębić, co jest naprawdę niceńskie, a co tylko tak nazywane dla turystów, tekst o socca i niceńskim street foodzie oraz analiza prawdziwej salade niçoise trzymają się tego, co faktycznie dostaniesz na talerzu.

Uliczki zwężają się jeszcze bardziej, gdy oddalasz się od targu w stronę Place Masséna, i to tu zwykle tracę poczucie czasu. Rue Droite, Rue de la Préfecture, małe placyki, które otwierają się bez ostrzeżenia — Place Rossetti, z barokową katedrą i lodziarnią, przed którą zawsze stoi kolejka, niezależnie od pory roku. Chodzę tędy na tyle często, że wiem, gdzie o 14:00 w sierpniu jest cień (głównie Rue Droite) i gdzie oberwie się łokciem od grupy wycieczkowej z flagami (Place Rossetti, zawsze, między 11:00 a 16:00). Nic w tym złego. Vieux-Nice jest kompaktowe — rzadko oddalasz się więcej niż pięć minut od punktu startu — a lekkie zgubienie się to część tego, co czyni ten spacer spacerem, a nie listą do odhaczenia.

W końcu uliczki się rozszerzają i wychodzisz na Place Masséna, z jej szachownicową posadzką i fontanną słońca, a przejście od średniowiecznej alejki do otwartego placu jest na tyle nagłe, że zawsze trochę mnie zaskakuje. To naturalne miejsce na postój, a także miejsce, w którym chciałbym sprostować coś, co często powtarza się w sieci: spacer po Promenade des Anglais, który biegnie stąd wzdłuż wybrzeża, nie prowadzi do piaszczystej plaży. Plaże w Nicei, tuż przy starym mieście i Promenade, są kamieniste — galets — nie piaszczyste, a to zmienia sposób, w jaki kończysz dzień. Buty do wody przydają się, jeśli planujesz kąpiel, a jeśli chcesz prawdziwego piasku, kierunek to zachód, w stronę Juan-les-Pins lub Cannes, nie tutaj. Przewodnik po kamienistych plażach opisuje, co naprawdę warto ze sobą zabrać.

Colline du Château zwykle zostawiam na osobną wycieczkę, zamiast doczepiać ją do tego spaceru. Wznosi się tuż nad Vieux-Nice, a pokusa, by wejść tam prosto po obiedzie, jest silna, ale ruiny, widok na Baie des Anges i sztuczny wodospad zasługują na własną, niespieszną wizytę, a nie na rolę ostatniego, zmęczonego przystanku poranka spędzonego już na nogach. Jeśli Vieux-Nice to pozostawanie na poziomie ulicy — wąchanie piekarni, czytanie straganów na targu, zaglądanie do kościoła, którego nie ma na żadnej liście najważniejszych atrakcji — wzgórze to inny rodzaj wizyty i wolę zrobić obie rzeczy porządnie, w różne dni, niż spieszyć się przy którejkolwiek z nich.

Na pierwszą wizytę zaplanowałbym dwie do trzech godzin na uliczki i targ, plus tyle, ile zajmie obiad, co w moim przypadku nigdy nie jest tak krótkie, jak planowałem. Jeśli wolisz, żeby ktoś wskazał ci to, co inaczej byś minął — bramę, która kiedyś była kaplicą, piekarnię, która naprawdę sama piecze chleb — wersja z przewodnikiem, taka jak spacer po starym mieście albo trasa skupiona na jedzeniu, prowadząca przez te same uliczki, na przykład spacer kulinarny po targu i straganach ze street foodem w Vieux-Nice, pozwala pokonać tę samą trasę szybciej i dodaje kontekst, którego nie miałem przy pierwszych wizytach.

Sam odbyłem wersję prywatną, prywatny spacer po starym mieście, połączony z krótką przejażdżką wzdłuż wybrzeża Riwiery, co dobrze sprawdziło się jako wprowadzenie przed dalszym samodzielnym zwiedzaniem w kolejnych dniach. A jeśli chcesz zakończyć dzień na wodzie, a nie na kamieniach, mały rejs łodzią solarną wzdłuż wybrzeża z Nicei to spokojny sposób, by zobaczyć to samo stare miasto od strony morza.

Zanim wyruszysz, warto przeczytać szerszy przewodnik po mieście, jeśli to twoja pierwsza wizyta — przewodnik dla odwiedzających Niceę po raz pierwszy omawia praktyczne sprawy, które tu pomijam, a ile dni spędzić w Nicei przyda się, by wpasować ten spacer w dłuższy pobyt. Jeśli chodzi konkretnie o jedzenie, przewodnik po wycieczkach kulinarnych i degustacjach wina w Nicei wymienia opcje wykraczające poza opisaną tu wersję samodzielną. A gdy już zobaczysz Vieux-Nice na poziomie ulicy, muzea Matisse’a i Chagalla oraz szerszy przewodnik po muzeach i atrakcjach to naturalny kolejny przystanek, razem z punktem widokowym na Castle Hill i wodospadem, gdy będziesz gotowy na wejście pod górę.

FAQ: spacer po Vieux-Nice

Czy Vieux-Nice da się zwiedzić bez przewodnika?

Tak. Jest niewielkie, w większości płaskie i trudno się tam naprawdę zgubić — nigdy nie jesteś dalej niż kilka minut od Cours Saleya, Place Masséna czy wybrzeża. Przewodnik dodaje kontekst i wskazuje szczegóły, które inaczej byś pominął, ale przy pierwszej wizycie nie jest konieczny.

Ile czasu zajmuje spacer po Vieux-Nice?

Dwie do trzech godzin wystarczą na główne uliczki, targ i przystanek na jedzenie w spokojnym tempie. Dodaj więcej czasu, jeśli chcesz usiąść na porządny obiad albo zajrzeć do każdego otwartego kościoła.

Kiedy działa targ na Cours Saleya?

Targ kwiatowo-warzywny działa od wtorku do niedzielnego poranka. W poniedziałki zamienia się w brocante, targ staroci i rzeczy z drugiej ręki, na tym samym odcinku bruku.

Co jeść, spacerując po Vieux-Nice?

Socca, placek z mąki z ciecierzycy pieczony na dużej blasze i jedzony rękami, oraz pissaladière, tarta cebulowa z anchois i oliwkami — obu warto szukać w ulicznych kontuarach, a nie w restauracjach z obsługą kelnerską.

Czy Vieux-Nice ma piaszczystą plażę?

Nie. Plaża wzdłuż starego miasta i Promenade des Anglais jest kamienista, nie piaszczysta. Jeśli chcesz piasku, kieruj się na zachód, w stronę Juan-les-Pins lub Cannes.

Czy warto wejść na Colline du Château w trakcie tego samego spaceru?

Ja traktowałbym to jako osobną wycieczkę. Wzgórze wznosi się tuż nad Vieux-Nice, ale punkt widokowy, ruiny i wodospad zasługują na własny, niespieszny czas, zamiast być wciśnięte na koniec spaceru, gdy nogi są już zmęczone.

Czy w Vieux-Nice jest tłoczno?

Robi się tłoczno w okolicach Place Rossetti i w głównych godzinach targu, mniej więcej między 11:00 a 16:00 w sezonie wysokim. Przyjście przed 9:00, zanim targ się kończy i pojawiają się grupy wycieczkowe, jest spokojniejsze.

Czy ulice w Vieux-Nice są płaskie i dostępne?

W większości płaskie, ale brukowane, z wąskim, nierównym chodnikiem miejscami. Wygodne buty liczą się bardziej niż kondycja — to nie jest wędrówka górska, ale podłoże też nie jest gładkie.